فرش سفیدی برای آزاده

آزاده به من یاد داد که وقتی آسمان چه رنگی باشد،برف می بارد...بعد هم کلی از خاطرات برف بازی هایش برایم تعریف کرد: برف های پُشت بام را که می ریخته اند کف حیاط،می توانسته خودش را پرت کند از آن بالا روی تپه ای سفید و نرم.

من دیشب دیدم که آسمان کمی صورتی شده بود و امروز همه اش به آزادی فکر می کنم که توی کاپشن قرمز می افتاده روی برف ها و صدای خنده های آزاده ایش تا سر بازار می رفته...همه اش.

Ils s'aiment

 

Ils s'aiment comme avant  

Avant les menaces et les grands tourments
Ils s'aiment tout hésitants
Découvrant l'amour et découvrant le temps
Y'a quelqu'un qui se moque
J'entend quelqu'un qui se moque
Se moque de moi, se moque de qui

*وبلاگ بسیار خوب RED SONG  را بگیرید دستتان و تا همه ی آهنگ ها را دانلود نکرده اید،زمین نگذارید. از من گفتن بود که گفتم.

 

آبی-خاکستری

اصلاً خوبی عصرهای جمعه همین است؛که یک سرخوشی-دلگیری دوست داشتنی ای با خودش دارد.روز تعطیل است،آدم می تواند برنامه بچیند برای خودش بی خیال کار و دانشگاه و...می تواند از صبحش هی به ابروهایش ور برود،ماسک جلبک و خیار و گوجه بزند به صورتش،زنگ بزند و بقیه را بکشاند به خانه اش یا حتی خودش را بپاشد خانه ی کسی.
می شود رفت مهمانی یا مهمانی داد:خورد و نوشید و رقصید.می شود آدم-اگر حسش را داشت-برود برای خودش یک لیوان چایی-نسکافه ای چیزی درست کند بیاورد بگذارد همین کنار،روی شوفاژ،و همین طور که قلم مو را توی دستش می چرخاند و خطی می کشد یا با نوک انگشت صفحه ای را جلو می زند،کم کم گلویی تر کند.
اما یک دفعه می بینی وسط همه ی این ها مکث می کنی،یک لحظه می ایستی و گوشه ی دلت به اندازه ذره ای مچاله می شود،یکهو می بینی حوصله ی هیچ کدام از این آدم ها،واژه ها و تصویرهای دورو برت را نداری.همین است که "جمعه ات می گیرد".نه که فکر کنی تو غم دار ترینِ عالمی ها،نه.فقط می فهمی این درد رقیق که همه ی روزها با توست،جمعه ها پُررنگ تر می شود.همین.
این ها هم که پشت سر جمعه می گویند:که دلگیر است و همه ی غصه های دنیا هوار می شود سرت،همه اش شایعه است.تنها دلت،لابه لای این استراحت ها و خودتحویل گرفتن ها،انقدر خودش را نوازش می کند تا آن گره ی کوچک مچاله شده اش را پیدا می کند و باید انقدر نازش را کشید تا اُتو شود و بچسبد به تمامش.

مشترک مورد نظر من

بالاخره می توانم شماره اش را بگیرم.جواب که می دهد فوری و با عصبانیت می گویم "عزیزم ۳۰ میلیون  نقد داری؟!" متعجب جواب می دهد "نه! چی شده؟"

-هیچی.می خوام بزنم این زنیکه ی"...مقدور نمی باشد" رو بکُشم.بیا دیه اش رو بده.

إهم

اِهم اِهم...هِی پشت سر هم...نمی فهمم دلیل این همه خش خش و سرفه چیست؟...هی پشت سر هم...توی صورت دیگران،پشت تلفن،پشت دیگران...پشت خودم...هی اِهم اِهم....

-اه!سرما خوردی؟

:نه.فقط سرفه است.

*

-اه!سرما خوردگیت خوب نشد؟

:اون که خوب شد.این فقط سرفه است.

*

-اه!چی شدی؟

:هیچی.فقط سرفه است.

*

-آنتی بیوتیک می خوری؟

:بیوتیک نیست.فقط سرفه...

 

من سرما نخوردم.خوبم.خوشحالم.فقط توی صورت همه سرفه می کنم.این فقط سرفه است...هر چه هم شب ها دوش می گیرم و زیر پنجره ی باز می خوابم،باز تاثیری ندارد،سرما نمی خورم که بشود سرفه ها را هم باهاش درمان کرد.

مهسای روزمرگی ها

 

روز‌مرّگی‌هایم را با تو که قسمت می‌کنم، دیگر روز‌مرّگی نیستند.با تو هر روز را زندگی کرده ام...

 این را خانم مامهر نوشته است ولی حرف من است توی همین عصری که دلم برایت ذره ذره شده و می خواهم بعد از روزها تو را ببینم،پس می توانم بگذارمش اینجا که تو بخوانی اش.

هی زمان و مکان دوست داشتنی!

و مطمئن باشید که من یک پیشنهاد خوب برای آخر هفته تان دارم،وقتی که دوستانتان را در مهمانی دور می زنید و خیلی شیک و پیک می روید یک رستوران خوب و لذتش را می برید!

ولی نکته اش اینجاست که رستوران خوب باید وسط یک باغ خیلی بزرگ باشد و همین جوری که روی برگ ها خش خش راه می اندازید،منتظر باشید تا یکی از آلاچیق هایش خالی بشود و دونفری بچپید داخل و منقل وسطش را بغل کنید.بعد همین طوری هی از خودتان عکس بگیرید و با هم هرهر و کرکر راه بیاندازید تا غذایتان را بیاورند و ذوق کنید که دیزی و ماهی را با همه ی مخلفاتش مجبور نیستید فوری بخورید و کلی باهاش بازی می کنید و هی یک لقمه با سبزی خوردن می خورید و یکی با ترشی و یکی با ماست و...

حالا دیگر به مسیر طولانی رفت و آمدش و موزیک ها و سیگارها و یک لیتر آب انبه ی بعدش کاری ندارم.از این هم حرفی نمی زنم که بهتر است لباس زیاد نپوشید تا مسیر پیاده روی تا ماشینش بیشتر بهتان خوش بگذرد ولی خیلی نامردی است اگر نگویم که سعی کنید همان یک شب را هم که شده،غیرمنتظره باشید.یعنی یک کاری بکنید که کلی هردویتان را متعجب کند،که بشود خاطره ی منحصر به همان شب و همان جا و همان لحظه،که بگویید:"هی زمان و مکان دوست داشتنی!من قدر شما را می دانم".

گنجیشک ها قارقار می کنن!

حالا ما یک حرفی زدیم.برداشتید فیلمش را از تلویزیونتان پخش کردید،چیزی نگفتیم.ولی نامرد ها!آدم خشکش می زند وقتی می بیند اول برنامه ی اجتماعی رادیو، یک دفعه کلاه قرمزی می گوید :

به به به به!چه صبح دلگُشایی!

-حالا انقدر بهش وَر برید تا وَرَم کنیم،کلاً!

یکی رو می شناختم مث که اسمش علی بود...

توی صف تاکسی ایستاده ایم.مرد کناری من می آید نزدیک تر و چترش را می گیرد بالای سرم و می گوید "دخترم بیا زیر چتر!".لازم نیست زیاد دقت کنم،حداکثر ده سالی از من بزرگتر است و توی ده سالگی هم هیچ کس امکان دختردار شدن را ندارد،ولی از لبخندش پیداست که می خواهد من دخترش باشم که به خودش و چترش اعتماد کنم.لبخند می زنم و تشکر می کنم.نگاهم می افتد به کیفش که یک دسته گل نرگس از زیپ بازش زده بیرون.یاد مهسا می افتم و موزیک توی گوشم را می زنم جلو تا سیمین غانم بخواند.مرد موبایلش را جواب می دهد:"آره بابایی!خریدم...می ریم با هم درستش می کنیم!" یاد حمید هامون می افتم وقتی که بابایی می شد و فکر می کنم همه ی بابا ها یک روزی باید قولِ درست کردن چیزی را به بچه هایشان بدهند.تاکسی می رسد.من و سه نفر جلویی ام باید سوار شویم.مرد می ماند منتظر ماشین بعدی.دلم می خواهد بگویم او به جای من برود.فکر می کنم چند تا بابایی مگر توی این دنیا هست که تعریف کردنی باشند،حتی برای لحظه ای،و تو دوست داشته باشی زود به خانه شان برسند.رو می کنم بهش و می گویم باید منتظر دوستم باشم و او می تواند سوار شود.باز هم سر تکان می دهد و لبخند می زند و من می مانم منتظر تاکسی بعدی.پسر جوانی که حالا کنارم ایستاده،هدفون های نقره ای توی گوش هایش هست و دستش را محکم کرده توی جیب های ژاکت بنفش اش...بوی آدامس عسلی های قدیمی را می دهد.

 

*عنوان مطلب را از آهنگ "مرد که گریه نمی کنه" کار  گروه آبجیز برداشتم.

 

کیاووش

وقتی یکی از دوستانتان اثاث کشی داشته باشد و پسر تُپُل و بچه پُررویش را بسپارد به شما،نتیجه اش همین می شود که بعد از دو روز احساس می کنید به اندازه یک سال غذا خورده اید و هی توی چشمتان بومرنگ برنامه دارد و تام و جری می رود و می آید...حالا دیگر کاری ندارم که ممکن است روی دست و پایتان پُر از جای کبود لگد و گاز باشد!

پ ن : آها این را یادم رفت.تا اطلاع ثانوی اسم بچه و مخلفات دور و بر من آوردید،نیاوردید!

وقتی با یک ایمیل توهم مهم بودن به آدم دست می دهد!

من کجای یادداشت قبل -دقیقاْ کجا؟- خیانت کردن را تائید کردم؟ حرفم هم لج بازی نبود که بخواهم بگویم حالا که مردها می توانند با چند زن به راحتی بخوابند و ککشان هم نگزد،زن ها هم همان! فقط می گویم زن ها شرایط به راحتی خیانت کردن را ،نه تنها به لحاظ احساسی(که توی مردها هم وجود دارد)،بلکه از نظر اجتماعی ندارند.

همین.

این را باید می نوشتم که باز هم تاکید کرده باشم:عزیزم!من وقتی با اسم واقعی ام دارم اینجا هر چیزی می نویسم یعنی به همه ی قضاوت شدن ها و ذهنیت هایی که ممکن است غریبه تر ها نسبت بهم داشته باشند،آگاهم...یعنی هنوز باید همه ی این ها را توضیح داد؟

الآن من با دو تا ایمیل و کامنت مخالف توی جَوم و یا بعد از این همه وبلاگ های جورواجور،هنوز خیلی ها این ها را نمی دانند؟

خُب طبیعتاً همه دانشمندند و من در آغوش جَو فشرده می شوم!

زن ها با قلب شان می خوابند یا با...؟

"زن به راحتی مرد به رختخواب ممنوعه نمی رود. این یک اتهام نیست، یک ضعف نیست، یک بیماری نیست، یک نشانه از تفکر مردسالار نیست، یک نقطه ی قوت هم نیست، یک امتیاز هم نیست، این یک واقعیت آماری ست که شاید یک میلیون سال تاریخ باعثش باشد، شاید خودخواهی اعراب، شايد ژنتيك و شاید هم هزاران فاکتور دیگر، اما برمبنای آن چیزی که من و شما در اطرافمان می بینیم، با کنار گذاشتن هزاران هزار استثنا، هنوز هم زن به راحتی مرد به رختخواب ممنوعه نمی رود..."

کیوان سی و پنج درجه بحثی را درباره ابعاد مختلفی از خیانت مطرح کرده که من هم با خیلی هایش موافقم ولی مشکل نوشته اش این است که تنها قضاوت کرده و معلوم نیست این ها بر مبنای چه اِلِمان هایی برایش روشن شده است.

کیوان معتقد است آدم ها در نهایت بر مبنای منافعشان حرکت می کنند.من حداقل در مورد زنان ایرانی-که هیچ منبع آماری معتبری هم در رابطه با حرفم سراغ ندارم و به هیچ گذر تاریخی هم نمی توانم ربطش بدهم و نظرم تنها بر مبنای همان چیزی است که من و شما دور و برمان می بینیم-نمی توانم با او هم عقیده باشم.

این که منفعت طلبی یک حس درونی است و حتی اگر بروز هم نکند و مستقیماْ به منافع شخص مربوط نشود،دارای ارزشی شخصی است،کاملاْ درست است ولی توی همین زنان دور و برم،چند نفرشان به خاطر نگاه فرادستی و حاکم جامعه،درونی ترین خواسته ها و منافع شان را سرکوب می کنند؟(اینجا-در بحث خیانت-این خواسته های درونی صرفاْ جنسی و یا عاطفی است که در اکثر موارد حتی طرح مساله هم بار بی اخلاقی سنگینی برای طرف قضیه دارد.)

زنان تحت تاثیر این نگاه ترجیح می دهند خواسته ها و گرایشات شخصی شان را نادیده بگیرند تا گرفتار پیامدها و برچسب های بعدی اش نشوند.در جامعه ای که ابراز خواسته های زن توی بستر شرعی و قانونی اش می تواند او را ج...ده معرفی کند،نمی توان انتظار داشت خواهش تن را به راحتی به بستر دیگری ببرد.زنانی هم که- به هر دلیلی- درگیر خیانت می شوند،سعی می کنند همه چیز مخفیانه و به صورت راز باقی بماند و حتی صمیمی ترین دوستان زنشان هم بویی از قضیه نبرند،چون با این که شرایط یکسان باعث می شود افراد در موقعیت مشترک همدیگر را بهتر درک کنند ولی قضاوت حاکم تا جایی در درون خیلی از زنان پُررنگ شده که خود قاضیان بی رحم تری برای همجنسانشان نسبت به مردان هستند.(بر عکس :مردی که-به هر دلیلی- حتی به دفعات به شریک خود خیانت می کند،خیلی راحت -وگاهی با افتخار- برای بقیه مساله را بازگو می کند و تنها سعی می کند از خانواده اش دور بماند تا مثلاْ چارچوب خانوادگی اش را حفظ کرده باشد!)

حتی زنانی هم که همسر و یا پارتنر ثابتی ندارند،اگر دارای فرزند باشند،نمی توانند به راحتی تن خود را با کسی شریک شوند و باز بستر برایشان ممنوعه است چرا که فرزند به خاطر این که از زنانه ترین اندام مادرش به دنیا می آید،نسبت به جسم او احساس مالکیت و تعصب می کند و همبستر شدن مادرش را با مردی به غیر از پدر،یک جور خیانت به خودش می داند.حالا اگر به این دلیل و تمام دلایل روانشناسانه دیگری که باعث می شود فرزندان با خیانت پدرانشان نسبت به خیانت مادر راحت تر کنار بیایند،ذهنیت و فرهنگ حاکم بالا را هم اضافه کنیم،می بینیم که احتمال اعلام خواسته ی تن برای زنان چیزی نزدیک به صفر است.(به استثناء ها کاری ندارم.)

در کل می خواهم بگویم بر عکس کیوان سی و پنج درجه ،من فکر نمی کنم که عدم گرایش زن به رختخواب ممنوعه به خاطر تفاوت های درونی و احساسی زن و مرد نسبت به شراکت جنسی باشد و به نظرم این که زن،تنها با وجود احساس و عاطفه اش،با مردی همبستر می شود صحیح نیست.بلکه دلیل تفاوت کاملاْ هم بیرونی است و به خاطر این است که زن و مرد در شرایط یکسان اجتماعی قرار ندارند و با فاکتورهای متفاوت اخلاقی قضاوت می شوند.